"၁၃၅ မျိုး" ဆိုတာ မနုဿဗေဒ သဘောတရားလား၊ နိုင်ငံရေးထောင်ချောက်လား

မြန်မာ့နိုင်ငံရေး ရေစီးကြောင်းထဲမှာ စာရေးသူတို့ နားယဉ်နေခဲ့တဲ့ ကိန်းဂဏန်းတခု ရှိပါတယ်။ ဒါကတော့ တိုင်းရင်းသား ၁၃၅ မျိုးဆိုတဲ့ အမှတ်အသားပါပဲ။ ဒီကိန်းဂဏန်းကို မတူကွဲပြားကြွယ်ဝခြင်းရဲ့ ပြယုဂ်အဖြစ် ယေဘုယျ လက်ခံထားကြပေမဲ့ ဒီစာရင်းဟာ ရိုးရှင်းတဲ့ လူမျိုးစုစာရင်းအင်းတခု သက်သက် မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို တံပိုးသံစာစဉ်ရဲ့ "ဗဟုအမျိုးသားဖြစ်တည်မှုနှင့် မြန်မာ့ဇာတ်ကြောင်း ပြန်ပြောင်းသုံးသပ်ရာဝယ်" စာတမ်းမှာ ဆွေးနွေးထားပါတယ်။ နိုင်ငံရေးသိပ္ပံရှုထောင့်ကနေ ကြည့်မယ်ဆိုရင် ဒီစာရင်းဟာ လူ့အဖွဲ့အစည်းတရပ်ကို နိုင်ငံရေးအင်အားစုအဖြစ် မစုစည်းနိုင်အောင် အက်တမ်မြူမှုန်တွေသဖွယ် တစစီချေမွဖြိုခွဲလိုက်တဲ့ (Social Atomization) ဖြစ်စဉ်တခုအဖြစ် ရှုမြင်နိုင်စရာ အကြောင်းရင်းတွေ ရှိနေပါတယ်။

"၁၃၅" ဆိုတဲ့ ဂဏန်းရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို ပြန်ကောက်ကြည့်ဖို့ လိုပါလိမ့်မယ်။ ဒီစာရင်းဟာ အစောပိုင်း အချက်အလက်အမှားတွေကို ပုံပျက်ပန်းပျက် ကိုးကားပြီး ၁၉၉၀ ဝန်းကျင် စစ်အစိုးရလက်ထက်ကျမှ တရားဝင် ခိုင်ခိုင်မာမာ ပေါ်ထွက်လာတာ ဖြစ်ပါတယ်။ မနုဿဗေဒပညာရှင်တွေရဲ့ စနစ်ကျတဲ့ သုတေသနပြုချက်တွေပေါ် အခြေခံထားတာထက် နိုင်ငံရေးရည်ရွယ်ချက်နဲ့ စုစည်းထားတာဖြစ်ကြောင်း ပညာရှင်အများအပြားက ထောက်ပြကြတယ်။ ကိုးနဝင်းကျေ ယတြာချေတဲ့အနေနဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်လို့ ဆိုသူများတောင် ရှိကြရဲ့။ စာရင်းကို သေချာလေ့လာကြည့်ရင် လူထုကြီးတရပ်တည်းအောက်မှာ ရှိနေတဲ့ မျိုးနွယ်စုခွဲငယ်တွေကို သီးခြားလူမျိုးစုတွေအဖြစ် ထပ်ခါတလဲလဲ ရေတွက်ထားတာ တွေ့ရပါမယ်။ ဥပမာ - ချင်း သို့မဟုတ် သျှမ်းလို လူထုကြီးတွေအောက်က မျိုးနွယ်စုငယ်တွေကို သီးခြားနံပါတ်စဉ်တွေ တပ်လိုက်ပြီး အရေအတွက် ဖောင်းပွလာအောင် လုပ်ဆောင်ထားတာမျိုးပါ။

ဒီနေရာမှာ မေးစရာရှိတာက အခုလို အရေအတွက်များပြားလာခြင်းက ဘာကို ဖြစ်စေသလဲဆိုတဲ့ အချက်ပါပဲ။ Gagnon က လူမျိုးစုံဒီမိုကရေစီများအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့သလိုပါပဲ၊ နိုင်ငံတော်က ဒီလိုဖြိုခွဲလိုက်တာဟာ ပြည်တွင်းမှာပင်ရှိတဲ့ တခုမကသော "အမျိုးသားလူထုများ" (Nations) ဆိုတဲ့ နိုင်ငံရေးအရ အားကောင်းမောင်းသန် ဖြစ်တည်မှုကို မှေးမှိန်သွားစေဖို့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေနိုင်တယ်။ အကယ်၍ လူအုပ်စုတစုဟာ မိမိတို့ကိုယ်ကို ကရင်အမျိုးသားလူထု၊ ရခိုင်အမျိုးသားလူထု စသဖြင့် နိုင်ငံရေးအင်အားစုတရပ် (Nation) အနေနဲ့ ခံယူထားရင် ဗဟိုအစိုးရနဲ့ အာဏာခွဲဝေမှု ညှိနှိုင်းရာမှာ ကြီးမားတဲ့ တန်ခိုးအာဏာ (Bargaining Power) ကို ရရှိနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ သို့ပေမဲ့ ထိုအုပ်စုကြီးကို ၁၃၅ မျိုးထဲက အစိတ်အပိုင်းငယ်လေးတွေအဖြစ် လျှော့ချလိုက်တဲ့အခါ သူတို့ဟာ နိုင်ငံရေးအရ တန်းတူညီမျှမှုကို တောင်းဆိုနိုင်တဲ့ "Nation" အဆင့်ကနေ ယဉ်ကျေးမှုအရ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခံရမယ့် "Ethnic Minority" (လူနည်းစု) အဆင့်ကို လျှောကျသွားပါတော့တယ်လို့ "ဗဟုအမျိုးသားဖြစ်တည်မှုနှင့် မြန်မာ့ဇာတ်ကြောင်း ပြန်ပြောင်းသုံးသပ်ရာဝယ်" စာတမ်းမှာ ဆွေးနွေးထားပါတယ်။

တချို့က မေးခွန်းထုတ်စရာ ရှိနိုင်တယ်။ လူနည်းစုလေးတွေရဲ့ ဖြစ်တည်မှုကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းဟာ ဒီမိုကရေစီနည်းကျတယ် မဟုတ်လားပေါ့။ မှန်ပါတယ်။ လူမျိုးစုငယ်လေးတွေရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပြဌာန်းခွင့်နဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကို လေးစားရမှာ အမှန်ပါပဲ။ သို့သော် ဒီ ၁၃၅ မျိုး စာရင်းရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုက လူမျိုးစုငယ်တွေကို အကာအကွယ်ပေးခြင်းထက် တိုင်းရင်းသားတွေကြား စုစည်းညီညွတ်မှုကို ပြိုကွဲစေပြီး ဗဟိုက ချုပ်ကိုင်ရလွယ်ကူစေဖို့ ဖန်တီးလိုက်တဲ့ သွေးခွဲအုပ်ချုပ်ခြင်း (Divide and Rule) ဗျူဟာမြောက်နေတာကိုတော့ စာရေးသူတို့ ကြပ်ကြပ်သတိမူသင့်တယ်။ စာတမ်းမှာ ပါရှိသလိုပဲ ဒီစာရင်းဟာ တိုင်းရင်းသားဒေသတွေမှာရှိတဲ့ Internal Nations (ပြည်နယ်အတွင်းရှိ အမျိုးသားလူထုများ) ရဲ့ နိုင်ငံရေးအိပ်မက်တွေကို မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားစေဖို့ ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။

ဒါကြောင့် စာရေးသူတို့ဟာ ၁၃၅ မျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီထက်ပိုတယ်ဆိုတဲ့ ထောင်ချောက်ကို ကျော်လွန်ပြီး မဟာဗျူဟာမြောက်တဲ့ စုစည်းမှုဆီမှာပဲ ဦးတည်ရပါလိမ့်မယ်။ မိမိတို့ရဲ့ သမိုင်းကြောင်း၊ ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ နိုင်ငံရေးအမွေအနှစ် တူညီသူတွေအနေနဲ့ "လူမျိုးစု" ဆိုတဲ့ တာဝန်စည်းနှောင်မှုထက် မြင့်မားတဲ့ "အမျိုးသားလူထု" (Nation) များအဖြစ် ရပ်တည်မှသာ လာမယ့် ဖက်ဒရယ်ပြည်ထောင်စုမှာ တန်းတူညီမျှသော နိုင်ငံရေးယူနစ်တွေအဖြစ် ပါဝင်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။ အဓိက စကားလုံးက စုစည်းလာဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ကိုယ့်ဘာသာ ခွဲရပ်တည်ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ၁၃၅ မျိုးဟူသော ကိန်းဂဏန်းအောက်မှာ ပိတ်မိနေခြင်းဟာ မိမိတို့ရဲ့ နိုင်ငံရေးအနာဂတ်ကို စိတ်ဓာတ်ရေးရာအရရော၊ ဖွဲ့စည်းပုံအရပါ အားနည်းသွားစေနိုင်တယ်ဆိုတာ သတိပြုဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

(တံပိုးသံစာစဉ်ရဲ့ "ဗဟုအမျိုးသားဖြစ်တည်မှုနှင့် မြန်မာ့ဇာတ်ကြောင်း ပြန်ပြောင်းသုံးသပ်ရာဝယ်" စာတမ်းကို အောက်ပါလင့်ခ်တွင် အပြည့်အစုံ ဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ် -
https://drive.google.com/file/d/1KGbBpGqNsm1YhDrQuA0No3_fsOO9Zq8B/view)